Με το παρόν σχόλιο αναλύω τεχνοκρατικά την έννοια «εφοδιαστική αλυσίδα». Το εγχείρημα το βλέπω δύσκολο, γιατί η έννοια αυτή, κατά την γνώμη μου, είναι θεωρητική και επιδέχεται πλείστες προσεγγίσεις. Πέραν αυτού ο όρος έχει καθιερωθεί στην αγορά, επιπλέον χρησιμοποιείται και από τους ακαδημαϊκούς. Αλλά όμως για εμένα, αυτή ακριβώς είναι και η πρόκληση, που με συναρπάζει. Για να επιτύχω το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα, θα παρακάμψω τις ισχύουσες, πολυάριθμες, γενικόλογες και θεωρητικές αναφορές στον όρο αυτό.

Στον απόηχο των σχολίων μου για την «εφοδιαστική» συνέταξα το παρακάτω κείμενο το οποίο έστειλα σε συλλογικούς φορείς, ακαδημαϊκούς, μέλη της επιτροπής και Υπουργεία. Ο σκοπός μου ήταν να έχει κατατεθεί και η παρακάτω άποψη μου, πριν η «εφοδιαστική (Logistics)» γίνει νόμος του κράτους, γιατί τότε λόγω των αντιρρήσεων μου, θα έπρεπε να με ποτίσει η πατρίδα μου κώνειο. Η βασική μου ένσταση είναι ότι από τον ίδιο τον τίτλο του νομοσχεδίου, μέχρι και τις αναλύσεις που γίνονται στα άρθρα του, φαίνεται έντονα η προσπάθεια της επιτροπής να συμβιβάσει με αδόκιμο τρόπο αντιφατικές λειτουργίες. Κοντολογίς πιστεύω ότι το νομοσχέδιο συντάχθηκε περισσότερο για να εξουσιοδοτηθούν τα εμπλεκόμενα Υπουργεία, προκειμένου να θέσουν σε ισχύ ΠΔ ή διάφορες υπουργικές αποφάσεις, παρά να ρυθμιστούν θέματα «εφοδιαστικής (Logistics)».