Το σημερινό σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ έχει σαν συνέπεια, άλλη επιστήμη να επιθυμούν οι νέοι να σπουδάσουν και αλλού να βρίσκονται. Δυστυχώς, αυτοί οι φοιτητές δεν έχουν απορίες, γιατί η επιστήμη που αναγκάζονται να σπουδάσουν, συνιστά για αυτούς στο σύνολο της μια απορία!
Σε ότι αφορά στην κατοπινή λειτουργία της πολιτείας, τόσο για την ανάπτυξη της οικονομίας, όσο και για την αγορά εργασίας, υπάρχουν συνέπειες. Αυτό διότι έχουν σχέση με την αντίφαση μεταξύ των προσεγγίσεων, ταυτόχρονα και στην προσπάθεια των εργαζομένων, να στοχεύουν στην επιλεκτική απασχόληση σε προσοδοφόρους τομείς και όχι στο αντικείμενο που σπούδασαν. Πώς κρίνεται για παράδειγμα, ένα πολιτικό μηχανικό να σας διδάσκει για «τα Logistics»; ή ένα φυσικομαθηματικό για «τις Supply Chain»;
Κάποτε οι πρώτοι των πρώτων εισάγονταν στο Πολυτεχνείο και καβάλαγαν το καλάμι, γκρεμίζοντας τα παλιά αρχοντικά για να χτίσουν κλουβιά. Οι αποτυχημένοι του Πολυτεχνείου εισάγονταν μεταξύ άλλων στις φυσικομαθηματικές σχολές και προσδοκούσαν καρτερικά στην επετηρίδα, να διοριστούν καθηγητές μέσης εκπαίδευσης…
Σήμερα έχουν αντιληφθεί άπαντες ότι, η βάση της λειτουργίας της οικονομίας και της ανάπτυξης μιας χώρας στηρίζεται στην ορθολογική λειτουργία των οικονομικών μονάδων. Η επιστήμη επομένως της Οργάνωσης και Διοίκησης των επιχειρήσεων (ΟΔΕ), έχει καταστεί η κυρίαρχη επιστημονική κατάρτιση, η οποία παρέχει σήμερα τις προϋποθέσεις, για μια επιτυχή σταδιοδρομία.
Οι τεχνικοί και οι λοιποί άσχετοι με την επιστήμη ΟΔΕ, έχουν εμπεδώσει αυτήν την πραγματικότητα και προσπαθούν να παρεισφρήσουν δια της τεθλασμένης, σε μια αγορά εργασίας, που δεν τους ανήκει, καθώς και σε μια ειδικότητα, που δεν κατέχουν. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι γνώριζαν το γεγονός αυτό και έλεγαν το διαχρονικό: «πενία τέχνας κατεργάζεται»! Οι αναρτήσεις μου παίρνουν κατά συνέπεια νόημα και αξία,
- αν οι «επιδρομείς» στην ΟΔΕ, αντί να προσηλώνονται στην μελέτη της εισαγόμενης θεωρητικής γνώσης,
- επιπλέον να αποδέχονται άβουλα τις άστοχες μεταφράσεις,
φροντίζουν με την βοήθεια των αναρτήσεων μου, για την άρτια και εμπεριστατωμένη τεχνοκρατική τους επιμόρφωση.
Στην λειτουργία της αγοράς υπάρχει το αξίωμα που έχω ανακοινώσει:
Αν οι τεχνοκράτες με την δράση τους σημειώνουν κέρδη στις επιχειρήσεις, θα πρέπει οι θεωρητικοί να ασπάζονται και να διδάσκουν την γνώση και την πείρα των τεχνοκρατών. Αντίθετα όσοι τεχνοκράτες σημειώνουν ζημιές, επιβάλλεται να επιμορφωθούν και να μελετήσουν ορισμένες αρχές των θεωρητικών.
Επανειλημμένα έχω προσπαθήσει να καταστήσω σαφές το γεγονός ότι, με τους ξένους ασκούμε τις ίδιες δράσεις γύρο από την παραγωγή και την διάθεση της παραγωγής στην αγορά και τελικά στην κατανάλωση. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, τα εμπλεκόμενα πρόσωπα σε αυτήν την αλληλουχία δράσεων, είναι ενταγμένα μεταξύ τους σε ένα σύστημα ενότητας και αλληλεξάρτησης. Οι δράσεις αυτές υπάγονται από πρακτικής άποψης σε ιεραρχημένη σειρά και εφαρμόζονται μεταξύ των εμπλεκομένων, κυρίως με την κατάρτιση και την εκτέλεση συμβάσεων.
Η αγορά λειτουργεί δηλαδή με βάση την μικροοικονομία, δηλαδή την διοίκηση των επιχειρήσεων, η οποία λαμβάνει τις αποφάσεις, τόσο για την εσωτερική λειτουργία της επιχείρησης, όσο και για τις συναλλαγές, δηλαδή την κατάρτιση συμβάσεων. Στην συνέχεια κατανέμει εξουσίες και αρμοδιότητες στα στελέχη της, για να υλοποιήσουν με τις δράσεις τους, αφενός τις αποφάσεις για την ορθολογική λειτουργία της επιχείρησης, αφετέρου για την εκτέλεση των συμβάσεων.
Στην θεωρία επικράτησε να ονομάζεται η παραπάνω περιγραφή μου, καθώς και οι μικροοικονομικές έννοιες και οι όροι που εισήγαγα στο βιβλίο και σε άρθρα μου σε περιοδικά με τον θεωρητικό και μακροοικονομικό όρο «εφοδιαστική αλυσίδα». Πρόκειται όμως για εντελώς διαφορετική προσέγγιση…
… να προσπαθείς να αναλύσεις το σύνολο των λειτουργιών των επιχειρήσεων, που δρουν για να βρεθούν τα αγαθά από την παραγωγή στην κατανάλωση,
… από την ανάλυση των λειτουργιών μιας μόνο επιχείρησης, που συμμετέχει σε ένα τομέα της οικονομίας, πχ πρωτογενή ή βιομηχανική παραγωγή, παροχή υπηρεσιών, κλπ, ή
… από την επιλεκτική επιλογή διαφόρων εμπλεκομένων, που δρουν με διαφανείς ή ενδεχόμενα και αδιαφανείς συμφωνίες μεταξύ τους.
Είμαι επομένως της άποψης, πως υπάρχει στην χώρα μας επαρκής επιστημονική και τεχνοκρατική ορολογία. Κατά συνέπεια θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ξενομανία και να πάψουμε να θεωρούμε ως απαύγασμα σοφίας, τις κάθε είδους αναφορές και ορισμούς των ξένων επιστημόνων: Ο λόγος τώρα για την «Supply Chain».
Ταυτόχρονα προσπαθώ να διευκρινίσω ότι, οι επιχειρήσεις λειτουργούν με τελικό σκοπό την παραγωγή και διάθεση αγαθών στην αγορά, για την επίτευξη κέρδους. Αν θελήσουμε να εισέλθουμε αναλυτικά στην εσωτερική λειτουργία και οργάνωση των επιχειρήσεων, τότε θα διαπιστώσουμε ότι,
- αφενός οι διοικήσεις των επιχειρήσεων συγκεντρώνουν με την λογιστική = Logistics τα χρηματοοικονομικά μεγέθη,
- αφετέρου με τον επιχειρησιακό λογισμό = business Logistics, τα αξιολογούν και λαμβάνουν τις αποφάσεις.
Το πρόβλημα είναι η έλλειψη διευκρινήσεων στους φοιτητές, γύρο από την ξένη ορολογία, η οποία μεταφράζεται άκομψα στην ελληνική από θεωρητικούς, που δεν γνωρίζουν την αντίστοιχη ελληνική τεχνοκρατική ή επιστημονική ορολογία. Το αποτέλεσμα είναι να μεταφράζουν αποσπασματικά τους ξενικούς όρους, με λέξεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και φέρνουν σύγχυση στους φοιτητές, επιπλέον δυσλειτουργία στην αγορά και στις ρυθμίσεις της πολιτείας.
Πέραν αυτού οι ξένοι ορίζουν κατά βούληση τις έννοιες που χρησιμοποιούν και τις περιγράφουν, όπως τις αντιλαμβάνονται, μέσα στο δικό τους θεσμοθετημένο περιβάλλον λειτουργίας της αγοράς. Αυτό έχει σαν συνέπεια να υπάρχει μια Βαβυλωνία ορισμών για τις ίδιες έννοιες, όπως πχ για τις «Supply Chain».
Διερωτώμαι: γιατί ο κάθε επιστήμων περιγράφει επιλεκτικά και αποσπασματικά, όποιες λειτουργίες των «κρίκων αλυσίδας» τον βολεύουν, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν στην θεωρία διαφορετικοί ορισμοί για το ίδιο φαινόμενο και αντιφατικές διαπιστώσεις γύρο από την λειτουργία της αγοράς;
Φρόνιμο είναι πρώτα να διευκρινίζεται η συγκεκριμένη λειτουργία της αγοράς, στην συνέχεια να ορίζεται από κοινού, πχ με ένα διεθνές συνέδριο, ο ορισμός που την περιγράφει. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, κυρίως για λόγους αυτοπροβολής του κάθε ξένου επιστήμονα και έτσι υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί, για το ίδιο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς.
Το αποτέλεσμα της ασυνάρτητης εισβολής των γνώσεων των ξένων, είναι να θεωρείται «επιστημονική γνώση» στην χώρα μας, η απλή και άβουλη αναφορά των απόψεων του κάθε ξένου επιστήμονα. Το επιστέγασμα αυτής της παράδοξης «επιστημονικής εξάρτησης», είναι η αναφορά στις διατριβές των φοιτητών, πολλών και διαφορετικών ορισμών των ξένων, χωρίς να τολμούν οι φοιτητές, να κρίνουν, να συγκρίνουν και να αναλύουν τελικά, την δική τους γνώμη και άποψη…
Λαβή παίρνω από μια διατριβή ενός φοιτητή οικονομικού ΑΕΙ, που έχει σαν αντικείμενο την «εφοδιαστική αλυσίδα», την οποία προσεγγίζει μακροοικονομικά. Αυτό για εμένα έχει την εξήγηση από το γεγονός ότι, ο καθηγητής που την όρισε και επέβλεψε είναι φυσικομαθηματικός! Το αποτέλεσμα είναι η ανάπτυξη της διατριβής να αποτελείται γύρο στο 80% από πίνακες και τύπους με ανώτερα μαθηματικά.
Η βάση όμως που στηρίχθηκαν αυτά τα στοιχεία, έχουν αναφορά για την έννοια της εφοδιαστικής αλυσίδας, όπως την ορίζουν θεωρητικά ξένοι επιστήμονες και φορείς. Το πρώτο που με ενόχλησε είναι ότι, δεν αναφέρεται στην διατριβή, με ποια από τις περιγραφές των εφοδιαστικών αλυσίδων συμφωνεί. Ή αντίστοιχα να αναλύσει με κριτική σκέψη, γιατί διαφωνεί με τις άλλες. Κυρίως όμως θα έπρεπε ο φοιτητής να περιγράψει τους συγκεκριμένους «κρίκους» και την λειτουργία τους, στην «εφοδιαστική αλυσίδα», που ελήφθη υπόψη στην διατριβή.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουν τα μαθηματικά και οι πίνακες την ουσία τους και να μετατρέπονται σε θεωρητικές, ανούσιες, άχρηστες και ανεφάρμοστες προσεγγίσεις. Ο τίτλος της εργασίας αποδεικνύει την αλήθεια της κριτικής που ασκώ, γιατί επιγράφεται ως: «βελτιστοποίηση της εφοδιαστικής αλυσίδας με στόχο την εξυπηρέτηση* του πελάτη: Γραμμικός προγραμματισμός και επίλυση με GAMS».
*Το ορθό είναι για την «επίτευξη κέρδους». Αυτό διότι η επίτευξη κέρδους είναι η απόδειξη της ικανοποίησης των αναγκών του πελάτη, ο οποίος συνεχίζει την συνεργασία με την επιχείρηση. Η «εξυπηρέτηση του πελάτη» είναι μια θεωρητική – μακροοικονομική έννοια, η οποία δεν μπορεί να κοστολογηθεί. Η ορθή διαχείριση και η ορθολογική οργάνωση εξασφαλίζουν αυτόματα και την «εξυπηρέτηση του πελάτη».
Στα χρόνια μου, αποκαλούσαμε στην πιάτσα την κάθε επιπλέον παροχή υπηρεσίας, για την «εξυπηρέτηση του πελάτη», την οποία δεν συμπεριλαμβάναμε στην προσφορά μας και επομένως δεν μπορούσαμε να την χρεώσουμε στον πελάτη: «χωρίς κέρδος κέρατα»!
Παρακάτω θα αναλύσω τους τρείς ορισμούς των ξένων επιστημόνων, που αναφέρει ο φοιτητής στην εργασία του και θα προσπαθήσω να τους εντάξω στην μικροοικονομική λειτουργία της μεταφοράς αξίας και φορτίου. Αυτό θα είναι ωφέλιμο για τους φοιτητές και τους νέους επιστήμονες, γιατί η έννοια «εφοδιαστική αλυσίδα», λειτουργεί στην αγορά με την λήψη αποφάσεων, που βασίζονται στην συγκέντρωση και αξιολόγηση οικονομικών μεγεθών των εμπλεκομένων προσώπων.
Η συγκέντρωση ως γνωστό γίνεται με την λογιστική και η αξιολόγηση των μεγεθών εφαρμόζεται από τον επιχειρησιακό λογισμό και την Διοίκηση των Επιχειρήσεων, που λαμβάνει τις αποφάσεις. Τελικός σκοπός είναι η παραγωγή και η διάθεση της παραγωγής στην αγορά και στην κατανάλωση. Αν κάποιος θεωρητικός επιλέγει αυτήν την διαδρομή να την ονομάσει «εφοδιαστική αλυσίδα» είναι δικαίωμα του.
Κρίνω όμως επωφελές για τους φοιτητές, να γίνεται ανάλυση των «αλυσίδων», ως προς τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των εμπλεκομένων, γιατί διαφέρουν οι περιπτώσεις,
δηλαδή πχ:
α) Η μεταφορά ειδών από την κεντρική αποθήκη ενός σούπερ μάρκετ προς τα καταστήματα πώλησης, με τα ΙΧ φορτηγά του…
β) Η παραγωγή πίτας για σουβλάκια μιας βιοτεχνίας και η πώληση του προϊόντος πάνω στο περιοδεύον ΙΧ φορτηγό της επιχείρησης, μπροστά στα καταστήματα των πελατών.
γ) Παραγωγή προϊόντος και πώληση του είδους σε μεγάλη εμπορική επιχείρηση, με όρο παραδόσεως συγκεκριμένων ποσοτήτων, ύστερα από εντολή:
γ1) σε επιλεγμένα καταστήματα πώλησης του αγοραστή - πελάτη,
γ2) σε συνεργαζόμενη αποθηκευτική επιχείρηση,
γ3) σε κεντρική αποθήκη της ίδιας της εμπορικής επιχείρησης - πελάτη,
γ4) παράδοση σε άλλη συνεργαζόμενη επιχείρηση, για να προστεθεί αξία στο προϊόν, να γίνει ανασυσκευασία, διαλογή, κλπ.
δ) Διάφορες επιχειρήσεις λειτουργούν με το σύστημα franchise = δικαιόχρησης. Πρόκειται για σύμβαση μεταξύ δύο προσώπων, με βάση την οποία παραχωρείται η εμπορική επωνυμία, η τεχνογνωσία, η παροχή εξοπλισμού, η οργάνωση καταστημάτων, κλπ, με την υποχρέωση μεταξύ άλλων της από κοινού μαζικής προμήθειας, πώλησης και διανομής – παράδοσης των εμπορευμάτων.
Παρενθετικά:
Σημειώστε ότι, πρόκειται για διαφορετικές έννοιες, όταν αναφερόμαστε στην αγορά της μεταφοράς αξίας και φορτίου σε όρους όπως πχ: «διανομή», «παράδοση», «στην διαταγή…», «στην διάθεση…», κλπ.
Πχ εγώ ερμηνεύω:
Στην «διανομή» έχουμε την τεχνική προσέγγιση της μεταφοράς, η οποία συνίσταται στην κυκλοφορία του είδους - εμπορεύματος, με σκοπό να βρεθεί το αγαθό σε άλλο τόπο. Αυτή η δράση διενεργείται στα πλαίσια εντολής για την εσωτερική λειτουργία της επιχείρησης. Ενδεχόμενα όμως η δράση να λειτουργεί, για την εκτέλεση μιας σύμβασης πώλησης.
Στην «διαταγή» εννοούμε ότι, μετά την εκχώρηση των εγγράφων μεταφοράς, τίθεται το μεταφορικό μέσο στις εντολές ενός νέου προσώπου, το οποίο δυνατόν να είναι ο αγοραστής, ένας Διαμεταφορέας, ένας αποθηκευτής, κλπ. (Θυμηθείτε την «μεταφορά φορτίου»…).
Στην «διάθεση» του παραλήπτη εννοούμε ότι το εμπόρευμα, είτε αυτό βρίσκεται πάνω σε μεταφορικό μέσο, είτε στοιβάζεται σε μια αποθήκη, τίθεται στην διαχείριση άλλου προσώπου, το οποίο εξουσιοδοτείται να δίνει τις νεώτερες εντολές για την παραπέρα διαχείριση του. Εδώ συγχωνεύονται οι εφαρμογές διαφόρων εμπορικών λειτουργιών και νομικών ρυθμίσεων, όπως πχ των «INCOTERMS», «η τροποποίηση συμβάσεως μεταφοράς», «η ταυτόχρονη εκπλήρωση παροχής και αντιπαροχής», η «ένσταση μη εκπληρωθέντος συναλλάγματος», η «επίσχεση», κλπ.
Στην «παράδοση» συμβαίνει μια διαφορετική λειτουργία, που δεν έχει σχέση με την παραπάνω, γιατί συνίσταται στις εμπορικές και λοιπές διαδικασίες για την εκχώρηση των εγγράφων μεταφοράς. Αυτό μπορεί να συμβεί σε μια τράπεζα, στο τελωνείο, και όπου αλλού εκτελούνται συναλλαγές, για να τεθούν οι αξίες των εμπορευμάτων στην διαχείριση του αγοραστή. (Θυμηθείτε την «μεταφορά αξίας»...)
Το ενωσιακό τελωνείο ορίζει αντίστοιχα: "παράδοση εμπορευμάτων" : πράξη με την οποία οι τελωνειακές αρχές καθιστούν τα εμπορεύματα διαθέσιμα για τους σκοπούς που ορίζει το τελωνειακό καθεστώς στο οποίο υπάγονται· (Ενωσιακός Τελωνειακός κώδικας 952/2013, άρθρο 5 "ορισμοί", εδάφιο 26)
Κλείνοντας την παρένθεση οφείλω να τονίσω για μια ακόμα φορά, τον λόγο που επιμένω στην άποψη, να υπάρξει στα μεταπτυχιακά τμήματα ΟΔΕ μια εξειδίκευση, που να αναλύει όλες αυτές τις έννοιες. Με τον τρόπο αυτό θα εντάσσονται οι φοιτητές ουσιαστικά στην λειτουργία της αγοράς και δεν θα έχουν ανάγκη τις εισαγόμενες θεωρητικές έννοιες. Πολύ περισσότερο είναι αναγκαία η πρόταση μου, από την στιγμή που εισάγονται αντιφατικές, αόριστες και ανούσιες αναλύσεις, με ακόμα πιο αδόκιμες ή αποσπασματικές μεταφράσεις.
ε) Σε γενικές γραμμές διακρίνουμε στην σκακιέρα της οργάνωσης και λειτουργίας των επιχειρήσεων:
ε1) Την ανάπτυξη σε διαφόρους τόπους, των λειτουργιών της ίδιας επιχείρησης, πχ, ένα σούπερ μάρκετ και τα καταστήματα πώλησης. Επιπλέον μια αντιπροσωπία αυτοκινήτων με
διάσπαρτα στην χώρα συνεργία και αποθήκες ανταλλακτικών.
ε2) Ανάπτυξη μιας επιχείρησης σε ένα ή περισσότερους τόπους, που εξυπηρετεί ταυτόχρονα μέσα σε αυτούς, διάφορες άλλες επιχειρήσεις, πχ μια αποθηκευτική επιχείρηση, η οποία σε
εκτέλεση εντολών φυλάσσει, παραλαμβάνει και παραδίδει εμπορεύματα, ή αντίστοιχα, μια επιχείρηση ταχυμεταφορών, φασόν, κλπ.
στ) Η κυκλοφορία των εμπορευμάτων, δηλαδή:
στ1) η εναλλαγή των κατόχων των φορτίων, ενδεχόμενα να λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις, με το σύστημα των συμβάσεων «τριγωνικών μεταφορών».
στ2) Αντίστοιχα οι πωλήσεις των εμπορευμάτων, δηλαδή η εναλλαγή των κυρίων των εμπορευμάτων, να λειτουργούν αντίστοιχα σε πολλές περιπτώσεις, με το σύστημα των
«τριγωνικών πωλήσεων».
ζ) Η ανάλυση μου τερματίζει υποχρεωτικά στην δράση των κεφαλαιουχικών επιχειρήσεων μεγάλου μεγέθους, οι οποίες ελέγχουν πλήθος από εμπορικές, βιομηχανικές, μεταφορικές, κλπ επιχειρήσεις. Στο πλαίσιο των δράσεων τους περιλαμβάνεται η προμήθεια πρώτων υλών, η παραγωγή προϊόντων με διάφορες ονομασίες, η κατανομή της παραγωγής σε επιλεγμένους τόπους, η παραπέρα διάθεση των προϊόντων σε διάφορες αγορές, κλπ.
Έχοντας κατά νου τις παραπάνω, πιστεύω υπαρκτές περιπτώσεις παραγωγής και κυκλοφορίας των αγαθών, παραθέτω τους ορισμούς της εφοδιστικής αλυσίδας, που αναφέρει η εργασία του φοιτητή, για να διαπιστωθεί, αν εντοπίζονται στοιχεία των δικών μου αναφορών.
Ο πρώτος ορισμός της εφοδιαστικής αλυσίδας, που αναφέρεται στην διατριβή, είναι του Christopher (1996) και έχει έτσι: Εφοδιαστική αλυσίδα είναι «ένα δίκτυο(1) συνδεδεμένων(2) και ανεξάρτητων οργανισμών(3), οι οποίοι συνεργάζονται(4) και δουλεύουν από κοινού(5) με σκοπό να ελέγξουν(6), να διαχειριστούν(6) και να βελτιώσουν(6) την ροή των υλικών και πληροφοριών από τον προμηθευτή μέχρι τους τελικούς χρήστες».
Ο δεύτερος ορισμός είναι των Jespersen & Larsen (2005), οι οποίοι ορίζουν την εφοδιαστική αλυσίδα ως:
«ένα σύστημα(α) του οποίου τα συστατικά(α) αποτελούνται από προμηθευτές(α) υλικών, εγκαταστάσεις παραγωγής, υπηρεσίες διανομής και πελάτες(α), τα οποία συνδέονται μεταξύ τους μέσω της ροής των υλικών(β) προς τα εμπρός και την ροή των πληροφοριών(β) προς τα πίσω».
Η διατριβή καταλήγει:
παρόλο που υπάρχουν πολλοί ορισμοί, (;), ιδιαίτερα ολοκληρωμένος θεωρείται αυτός του Association for Operations Management του οργανισμού APICS.
Ο τρίτος ορισμός του APICS, που αναφέρει η διατριβή είναι:
«Δίκτυο εφοδιαστικής αλυσίδας είναι το γενικό δίκτυο*, το οποίο χρησιμοποιείται για την διανομή προϊόντων και υπηρεσιών, από πρώτες ύλες στους τελικούς πελάτες μέσω μια μηχανικής ροής φυσικής διανομής πληροφοριών και ρευστού**».
Γενικές παρατηρήσεις:
Εγώ επειδή έχω στην πλάτη μου 1 δις τόνους, φορτίων που μετέφερα - κουβάλησα - εργαζόμενος στις πέντε μεγαλύτερες μεταφορικές εταιρείες της Ευρώπης, δεν αποδέχομαι όρους, όπως στην παρούσα περίπτωση: «εφοδιαστική αλυσίδα». Αυτό διότι η Οργάνωση και Διοίκηση των Επιχειρήσεων είναι η εξειδικευμένη επιστήμη, η οποία προσεγγίζει, περιγράφει και αναλύει πρακτικά την λειτουργία των επιχειρήσεων και της αγοράς γενικότερα. Η διοίκηση των επιχειρήσεων, όμως, παίζει με το χρήμα και δεν στελεχώνεται από «σιδεράδες» και άλλους «μαστόρους», για να παίζουν με σφυριά και να σφυρηλατούν κρίκους!
Στην κρίση σας επαφίεται επομένως η επιλογή της παράθεσης στις εργασίες σας, ενός αχταρμά των διαφόρων ορισμών «εφοδιαστικών αλυσίδων» ή η περιγραφή της δικής μου «αλυσίδας», δηλαδή της υπαγωγής των εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά δράσεων, καθώς και η ανάλυση και ο σχολιασμός του τρόπου της οργάνωσης και της λειτουργίας των εμπλεκομένων στην εκάστοτε συγκεκριμένη περίπτωση, πχ:
- σε ότι αφορά τις πηγές προμήθειας των πρώτων υλών,
- την παραγωγή σε μονάδες της ίδιας επιχείρησης ή
- την ανάθεση της παραγωγής σε άλλη εξειδικευμένη μονάδα,
- την μεταφορά με ΙΧ φορτηγά ή με ΔΧ φορτηγά,
- την κατανομή της παραγωγής σε ιδιόκτητες ή σε αποθήκες τρίτων,
- την οργάνωση των όρων παράδοσης των πωληθέντων «από αποθήκη» ή την
παράδοση των πωληθέντων «στην αποθήκη» του αγοραστή,
- την μίσθωση ενός λογισμικού, με αναλυτικά προγράμματα, για την άρτια
οργάνωση και των έλεγχο των δράσεων της επιχείρησης, κλπ.
Οι επιχειρήσεις αντίστοιχα επιλέγουν ελεύθερα τον τρόπο οργάνωσης, τις συνεργασίες, τις επιρροές, τις συναλλαγές και τις εξαρτήσεις, της μίας από την άλλη. Αυτό επιβάλει να είναι και οι αναλύσεις των επιστημόνων συγκρίσιμες μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι, όλοι οι επιστήμονες πρέπει να εντοπίζουν και να αναλύουν τα ίδια οικονομικά στοιχεία ή τα λοιπά δεδομένα, από το θεσμοθετημένο περιβάλλον λειτουργίας της αγοράς της μεταφοράς αξίας και φορτίου.
Από την στιγμή που ο καθένας έχει κατά νου και αναλύει επιλεκτικά ένα τμήμα της λειτουργίας της αγοράς, δεν είναι φρόνιμο, να φέρουν όλες οι αναλύσεις τον ίδιο τίτλο. Πολύ περισσότερο να αποδίδεται στην ελληνική η κάθε διαφορετική προσέγγιση των ξένων, όπως πχ στην παρούσα περίπτωση «Supply Chain», με την ίδια κατά λέξη μετάφραση για όλες τις περιπτώσεις ως «εφοδιαστική αλυσίδα».
Ορθό είναι ο κάθε επιστήμων που εισάγει μια διαφορετική προσέγγιση και ανάλυση στην λειτουργία της αγοράς, να την περιγράφει και να την ορίζει και με τον δικό του τρόπο. Σε διαφορετική περίπτωση η κάθε παρέμβαση άλλου επιστήμονα για το ίδιο θέμα, ή θα πρέπει να αποδέχεται τον προγενέστερο ορισμό, ή να επιλέξει να ονοματίσει με δικό του όρο, την διαφορετική έννοια και τον ορισμό που εισάγει.
Η αγορά έχει καταπιεστεί στις δεκαετίες που διέρρευσαν από τους θεωρητικούς της λειτουργίας της αγοράς της μεταφοράς αξίας και φορτίου, ιδιαίτερα από τους τεχνικούς επιστήμονες. Δεν μπορώ να δεχθώ επομένως το γεγονός ότι, αυτοί που κατασκευάζουν τις υποδομές, τα μέσα μεταφοράς, τις τεχνολογίες, τους Η/Υ, κλπ, έχουν το θέσφατο, να θεωρούν ότι, κατέχουν και την εκμετάλλευση των συντελεστών της παραγωγής.
Για να καυτηριάσω όλες αυτές τις ανούσιες παρεμβάσεις και αναλύσεις της λειτουργίας της αγοράς, έχω εισάγει με σαρκασμό και άλλους τίτλους, που μπορούν κάλλιστα να υποκαταστήσουν κάθε διαφορετικό ορισμό, για τον όρο «εφοδιαστική αλυσίδα». Ο κάθε επιστήμων οφείλει δηλαδή, να επιγράφει με άλλο τίτλο τον μεταγενέστερο διαφορετικό ορισμό που εκπόνησε, όπως προτείνω με μια δόση υπερβολής, πχ, «εφοδιαστικό κομποσκοίνι», «εφοδιαστικό κομπολόι», κοκ…
Για να προκαλέσω μάλιστα αντίθετες απόψεις των τεχνικών, έχω περιγράψει τις δύο παρακάτω «υπαγωγές εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά», για να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και να πάρουν θέση οι θεωρητικοί, αν τις θεωρούν «εφοδιαστική αλυσίδα»:
α) χωράφι, -μουλάρι - μονοπάτι - παζάρι.
β) Αγρότης - αγωγιάτης - έμπορος - καταναλωτής.
Ταυτόχρονα παρακάλεσα να σχολιαστεί, αν εντοπίζουν,
α) διαφορές στις παραπάνω «αλυσίδες», ή αν πχ,
β) η οργάνωση του κάθε «αγρότη», (διάβαζε και παραγωγού), για την διάθεση της εσοδείας – παραγωγής του στην λαϊκή αγορά, συνιστά μόνη της την «εφοδιαστική αλυσίδα», που
αναλύουν.
Ουδείς ακαδημαϊκός τεχνικών επιστημών έχει πάρει θέση, γιατί θα πρέπει να απαντήσει και να αιτιολογήσει με βάση τις δικές του γνώσεις και εμπειρία και όχι βέβαια να επικαλείται αποσπάσματα από την διεθνή βιβλιογραφία. Ο λόγος είναι απλός: κάθε μεγάλο συμφέρον ή κάθε αλληλεξάρτηση εμπλεκομένων προσώπων, λειτουργεί με βάση τις αποφάσεις που έχει λάβει η διοίκηση του, η οποία καθορίζει την αυτοτέλεια και την αυθυπαρξία των εκάστοτε προσώπων που ελέγχει.
Αυτή η στοιχειώδης περιγραφή σημαίνει ότι, όσοι ασχολούνται στην μεταφορά αξίας και φορτίου, δεν πρέπει να παίζουν την κολοκυθιά και οφείλουν να γίνονται σαφείς, στις διαπιστώσεις που κάνουν και στην ανάλυση των εννοιών που εισάγουν από την αλλοδαπή.
Σχόλια για τον πρώτο παραπάνω ορισμό του Christopher:
(1) Εγώ στις αναφορές μου για να φθάσω στο «δίκτυο», έχω αναλύσει σε βάθος τις έννοιες που εντάσσεται το «δίκτυο», δηλαδή: «γραμμή», «διαδρομή», «δρομολόγιο», «μεταφορικός
άξονας» και «μεταφορικό δίκτυο».
(2) Εγώ την «σύνδεση» την περιγράφω ως «σύστημα», δηλαδή ως σχέση ενότητας και αλληλεξάρτησης των εμπλεκομένων.
(3) Εγώ τους «ανεξάρτητους οργανισμούς» τους περιγράφω με σαφήνεια, με τον γενικό όρο, «πρόσωπα της μεταφοράς, αξίας και φορτίου» ήτοι:
Πρόσωπα της μεταφοράς αξίας είναι ο αγοραστής και ο πωλητής, ή οι τυχόν αντιπρόσωποι τους.
Πρόσωπα της μεταφοράς φορτίου είναι ο Μεταφορέας, ο Αποστολέας, ο Παραλήπτης και ο Εντολέας.
(4) Στην λειτουργία της αγοράς οι πάντες «συνεργάζονται» μεταξύ τους. Ο σωστός όρος θα ήταν επομένως «συναλλάσσονται» και «καταρτίζουν συμβάσεις».
(5) Ο σωστός όρος είναι «δρουν» για να εκτελεστούν οι συμβάσεις που έχουν καταρτίσει οι διοικήσεις των επιχειρήσεων, στις οποίες «δουλεύουν».
(6) Είναι πολύ θεωρητικό και ανούσιο να εναποτίθεται το σύνολο της λειτουργίας της εφοδιαστικής αλυσίδας, διάβαζε «ορθολογική λειτουργία της αγοράς», στο προαναφερθέν δίκτυο
«ανεξαρτήτων οργανισμών». Η λειτουργία της αγοράς κατά την γνώμη μου στηρίζεται:
- αφενός στην εκμετάλλευση - εσωτερική λειτουργία των οικονομικών μονάδων με βάση τις οικονομικές αρχές,
- αφετέρου στις συναλλαγές των επιχειρήσεων και την υποχρεωτική απεικόνιση τους με βάση τα ισχύοντα στον ΚΦΑΣ.
- Στην λειτουργία των επιχειρήσεων, εντός του θεσμοθετημένου πλαισίου, που έχει οριστεί από την πολιτεία.
Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η «εφοδιαστική αλυσίδα» του Christopher δεν είναι τίποτα άλλο από τις δράσεις των παραπάνω προσώπων της μεταφοράς αξίας και φορτίου, μέσα στο θεσμοθετημένο περιβάλλον που ορίζει η πολιτεία.
Από εκεί και πέρα οι «έλεγχοι», η «διαχείριση» και η «βελτίωση» των όρων του Christopher είναι:
Μικροοικονομικοί, όταν αναφερόμαστε στην λειτουργία χωριστά, της κάθε επιχείρησης.
Είναι όμως και μακροοικονομικοί, όταν αναφερόμαστε στο σύνολο των επιχειρήσεων, γιατί τότε τον λόγο έχει η πολιτεία, που παρεμβαίνει για να ορίσει τους κανόνες λειτουργίας της αγοράς στο σύνολό της.
(βλέπε και άλλα σχόλια.)
Θυμίζω ειδικά στο σημείο αυτό: πχ την λειτουργία του Παρατηρητηρίου Μεταφορών, του Συμβουλίου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, κλπ.
Σχόλια για τον δεύτερο ορισμό των Jespersen & Larsen
(α) Σε ότι αφορά στην λέξη «σύστημα», έχω αναφερθεί σχολαστικά, πως πρόκειται για την σχέση ενότητας και αλληλεξάρτησης των εμπλεκομένων.
(α) Σε ότι αφορά στην λέξη «συστατικά», δεν χωρά αμφιβολία ότι, πρόκειται για μια κατά λέξη μετάφραση, χωρίς ουσία και περιεχόμενο. Εδώ ως «συστατικά» κατανοώ και αυτό πιστεύω
εννοούν και οι παραπάνω επιστήμονες, δηλαδή, τον Πωλητή, τον Αγοραστή, τον Μεταφορέα, τον Αποστολέα, τον Παραλήπτη, και τον Εντολέα.
(Σημειώστε ότι, λειτουργούν και λοιπά πρόσωπα, που παρέχουν βοηθητικές ή υποστηρικτικές υπηρεσίες στην λειτουργία της μεταφοράς αξίας και φορτίου, όπως είναι πχ ο Διαμεταφορέας, ο Εκτελωνιστής, ο Αποθηκευτής, ο Τραπεζίτης, κλπ.)
(β) Σε ότι αφορά στην «ροή των υλικών προς τα εμπρός» έχω εξηγήσει, ότι τα αγαθά δεν «ρέουν», αλλά κυκλοφορούν στους μεταφορικούς άξονες, επάνω στα μέσα μεταφοράς, τα
οποία δρομολογούνται στους μεταφορικούς άξονες.
Πέραν αυτού η ροή δεν «συνδέει» τα συστατικά της εφοδιαστικής αλυσίδας, που ονοματίζονται μάλιστα στον ορισμό ως «προμηθευτές υλικών», «εγκαταστάσεις παραγωγής»,
«υπηρεσίες διανομής» και «πελάτες»*--*.
Η «σύνδεση των συστατικών», όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, γίνεται με τις συμβάσεις που καταρτίζονται μεταξύ των προσώπων της μεταφοράς αξίας και φορτίου, που ονομάτισα παραπάνω. Εδώ πρόκειται για τις συναλλαγές μεταξύ των επιχειρήσεων. Όπως επομένως έχω περιγράψει, η «σύνδεση των συστατικών» , δεν είναι τίποτα άλλο από:
1) τις συμβάσεις πώλησης, με τις οποίες τα αγαθά αλλάζουν κύριο και
2) τις συμβάσεις έργου, με τις οποίες τα αγαθά αλλάζουν κάτοχο.
Θα συνιστούσα στους τεχνικούς ακαδημαϊκούς και στους θιασώτες της εισαγόμενης γνώσης, να «σπάσουν τους κρίκους των επιστημονικών τους δεσμών» και να ορίσουν σαν «κρίκους» των αλυσίδων που έχουν στον νου τους, αυτές τις δύο συμβάσεις.
Σε ότι αφορά στο συνολικά μήκος της «αλυσίδας», δηλαδή στο σύνολο των κρίκων», τότε πλέον αναφερόμαστε σε αυτό που ονομάζω: «υπαγωγή των εμπλεκομένων στην μεταφορά αξίας και φορτίου σε ιεραρχημένη σειρά», για την κατάρτιση και την εκτέλεση των παραπάνω δύο τύπων συμβάσεων, με τελικό σκοπό να βρεθούν σταδιακά τα αγαθά, από την παραγωγή στην αγορά και τελικά στην κατανάλωση!
*--* (Θυμηθείτε και συγκρίνετε επίσης την παραπάνω δική μου περιγραφή – πρόκληση:
«χωράφι - μουλάρι - μονοπάτι - παζάρι»,...
…δηλαδή μια αλληλουχία υποδομών και μεταφορικών μέσων. Επίσης την:
«Αγρότης - αγωγιάτης - έμπορος - καταναλωτής»,...
...δηλαδή την υπαγωγή εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά.
Πιστεύω να διακρίνετε την διαφορά των δικών μου αναλύσεων:
Η έννοια «υπαγωγή εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά», συνιστά την δική μου «αλυσίδα», που περιλαμβάνει το σύνολο του περιβάλλοντος λειτουργίας της αγοράς της μεταφοράς αξίας και φορτίου.
Πρόκειται για ένα τεχνοκρατικό ορισμό, που εκπονήθηκε ύστερα από ώριμη σκέψη, πεντηκονταετή πείρα και προβληματισμό. Ο ορισμός μου μπορεί να συγκριθεί ισότιμα, με κάθε άλλο ορισμό, όλων των «εφοδιαστικών αλυσίδων», τις οποίες περιγράφουν οι απανταχού της οικουμένης θεωρητικοί! Ουδείς από αυτούς θα είχε αντίρρηση, να αναγνωρίσει την συγγενή σχέση και την εφαρμογή του δικού μου ορισμού, σαν κοινό τόπο και αυτονόητη συνέχεια ή διευκρίνηση του δικού του.
Πλέον αυτού, ο ορισμός μου ισχύει σε κάθε άλλου είδους «αλυσίδα», πχ, τροφοδοτική, διαμετακομιστική, διανεμητική, παραγωγική, προμηθευτική, καταναλωτική, συνεταιριστική, ενδοεπιχειρησιακή, κλπ.
Διερωτώμαι: Αν υπάρχει διεθνής συμφωνία να αναφέρονται οι ακαδημαϊκοί με τον ίδιο όρο «εφοδιαστική αλυσίδα», σε όλες τις περιπτώσεις παραγωγής, αποθήκευσης, μεταφοράς, κλπ, γιατί δεν καταλήγουν και σε ένα μόνο ορισμό; πχ στον δικό μου, που ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις και σε όλους τους ορισμούς;
Πιστεύω ότι, έφθασε ο καιρός, που οι νέοι έλληνες επιστήμονες θα έχουν την αυτοπεποίθηση, να αναφέρονται σε διεθνή συνέδρια με εμπιστοσύνη, στην ελληνική επιστημονική γνώση και στην τεχνοκρατική τους κατάρτιση.)
Σε ότι αφορά ειδικά στην ενδοεπιχειρησιακή κυκλοφορία (ίδια επιχείρηση - ιδιος ΑΦΜ) των έτοιμων και μισοτελειωμένων προϊόντων, των πρώτων και βοηθητικών υλών, τις συσκευασίες, κλπ, (εξαιρώ κατά τα γνωστά τα εμπορεύματα), το θέμα είναι διαφορετικό, γιατί πρόκειται για μια εσωτερική λειτουργία της επιχείρησης, που ονομάζεται «εκμετάλλευση». Εδώ τον πρώτο λόγο έχει η επιστήμη ΟΔΕ και συγκεκριμένα η αναλυτική λογιστική της εκμεταλλεύσεως, ο επιχειρησιακός και ο βιομηχανικός λογισμός, που παρέχουν στην διοίκηση της επιχείρησης τις πληροφορίες για την λήψη των αποφάσεων. (εδώ λογισμός = logistics και επιχειρησιακός λογισμός = Business Logistics)
Στην περίπτωση αυτή όμως, δεν τίθεται θέμα «εφοδιαστικής αλυσίδας», γιατί η διαχείριση των αγαθών από μια επιχείρηση – πρόσωπο – εμπλεκόμενο, συνιστά απλά ένα «κρίκο» - κύριο – κάτοχο των αγαθών, που εμπλέκεται στο σύστημα, δηλαδή σε σχέση ενότητας και αλληλεξάρτησης με τον προηγηθέντα και τον επόμενο κρίκο - αντισυμβαλλόμενο - εμπλεκόμενο, σε κάποιο τμήμα της διαδρομής, με σκοπό να βρεθούν τα αγαθά από την παραγωγή στην κατανάλωση.
Κοντολογίς:
- Η περιστασιακή κατοχή και διαχείριση αγαθών από μια επιχείριση δεν συνιστά εφοδιαστική αλυσίδα.
- Η βάση σχεδίου παραγωγή και διάθεση αγαθών στην αγορά από μια επιχείρηση δεν συνιστά «Logistics», αλλά «βιομηχανικό λογισμό».
Σώφρον είναι επομένως, να πάψει η παρέμβαση στην αγορά από κάποιες επιχειρήσεις πληροφορικής, που αυτοαποκαλούνται «εταιρείες Logistics», οι οποίες συσκοτίζουν την αγορά, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα. Ας ξεχάσουν τις ερμηνείες και τις σοφιστείες για την λέξη «Logistics», ας ονοματίσουν «λογισμικό», αυτό που εκμισθώνουν και ας πάψουν να διδάσκουν την επιστήμη ΟΔΕ, στα στελέχη των Εμπορικών, των Βιομηχανικών, των Μεταφορικών, των Αποθηκευτικών και των Διαμεταφορικών επιχειρήσεων!
Σε ότι αφορά στην «ροή πληροφοριών» του ορισμού των Jespersen & Larsen, πιστεύω ότι, δεν «ρέουν» προς τα πίσω, αλλά καταχωρούνται την ίδια στιγμή στο λογιστικό σύστημα του εκάστοτε εμπλεκόμενου, προς χρήση και ενημέρωση όσων έχουν πρόσβαση με κωδικό, στο λογιστήριο αυτού που «ρέει την πληροφορία».
Η πληροφορία όμως είναι προς χρήση:
α) των «προς τα εμπρός», που αναμένουν την παρτίδα, για να ενημερωθούν που βρίσκεται, και πότε προβλέπεται να αφιχθεί,
β) των «προς τα πίσω» για να μάθουν ότι, η σύμβαση τους εκτελέστηκε, και
γ) των «επί τόπου», δηλαδή των στελεχών του προσώπου, που εκτέλεσε τις αυτοτελείς δράσεις και ολοκλήρωσε την φάση – σύμβαση, για να γνωρίζει οργανωτικά η δεξιά της επιχείρησης,
τι ποιεί η αριστερά της!
δ) αλλά και των τελωνειακών και των λοιπών φορολογικών αρχών, για να εποπτεύουν από απόσταση, την τήρηση των θεσμοθετημένων ρυθμίσεων.
(Θυμήσου: το «ICISnet» (Integrated Customs Information System), το «NCTS, (new computerized transit System), το VIES, το TAXIS...)
Ίσως οι Jespersen & Larsen, αν έβλεπαν το εξώφυλλο του βιβλίου μου, θα ανασκεύαζαν τον ορισμό τους. Θα όριζαν ότι, το φορτίο και το χρήμα ακολουθούν ανάποδη πορεία. Το εμπόρευμα από τον πωλητή προς τον αγοραστή και το χρήμα, για την πληρωμή της αξίας του πωληθέντος, από τον αγοραστή προς τον πωλητή!
Σε ότι αφορά επομένως στην ίδια την πληροφορία δεν χρειάζονται παλινωδίες και τα ξενόφερτα «μπρος – πίσω». Ξεχάστε για λίγο την παραπληροφόρηση των μεταφράσεων των ξένων κειμένων και δώστε προσοχή στην εγχώρια επιστήμη και τεχνοκρατική γνώση.
Η «πληροφορία» είναι η φωτογραφία ανά πάσα στιγμή της υπαγωγής των εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά και έχει αρχίσει να θεσμοθετείται αμέσως μετά το 1993, με την υποχρεωτική τήρηση λογιστικών συστημάτων. Εδώ πλέον πρόκειται για την υποχρέωση απεικονίσεων των συναλλαγών των επιχειρήσεων, σε λογιστικά προγράμματα Η/Υ, που έχουν ταυτόχρονα την δυνατότητα εισαγωγής στο σύστημα, επιπλέον και της εκτέλεσης των αυτοτελών δράσεων των εμπλεκομένων.
Τα προγράμματα Η/Υ των «εφοδιαστικών αλυσίδων», διάβαζε των προσώπων της μεταφοράς αξίας και φορτίου, που είναι εγκεκριμένα από τις φορολογικές και τις τελωνειακές αρχές, έχουν την δυνατότητα:
α) από την μια πλευρά να απεικονίζουν με λογιστικές εγγραφές τις αυτοτελείς δράσεις των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, που συνάγονται από την εκτέλεση των συμβάσεων,
β) από την άλλη να εξασφαλίζουν τον έλεγχο των φορολογικών αρχών από απόσταση, από την στιγμή που τα παραστατικά στοιχεία των συμβάσεων εκδίδονται καταρχήν ηλεκτρονικά και προαιρετικά εκτυπώνονται σε χαρτί.
γ) Τα προγράμματα Η/Υ παρέχοντας την δυνατότητα πρόσβασης με κωδικό από απόσταση, απεικονίζουν στην πράξη την σύμβαση έργου, πχ ηλεκτρονικά το έγγραφο μεταφοράς, ή
δ) την σύμβαση πώλησης, όπως είναι πχ το τιμολόγιο πώλησης, αν το αγαθό κυκλοφορεί στα πλαίσια εκτέλεσης της σύμβασης πώλησης του, ή
ε) το δελτίο αποστολής, όταν πρόκειται για ενδοεπιχειρησιακή κυκλοφορία του αγαθού,
στ) ενδεχόμενα όμως να εκδίδεται δελτίο αποστολής και για αγαθό που πουλήθηκε και δεν έχει εκδοθεί ακόμα το τιμολόγιο πώλησης. Το δελτίο αποστολής όμως χρησιμεύει για την καταχώρηση της εγγραφής της λήψης από την αποθήκη του είδους. Θυμηθείτε ότι, στην πώληση με «διαρκή απογραφή» καταχωρούμε ταυτόχρονα και την λήψη του είδους από την αποθήκη. Αυτό εξασφαλίζει τον έλεγχο της αδιάλειπτης κυκλοφορίας των αγαθών.
ζ) Αντίθετα στην πώληση με άνοιγμα του λογαριασμού «πωλήσεις» λειτουργεί η λογιστική τεχνική ως εξής:
- Αρχικό απόθεμα + αγορές – πωλήσεις = υπόλοιπο αποθήκης.
- Αντίστοιχα: αρχικό απόθεμα + αγορές - υπόλοιπο αποθήκης = κόστος πωληθέντων.
- τέλος: πωλήσεις - κόστος πωληθέντων = μικτό κέρδος...
Σε αυτήν την περίπτωση ακολουθεί πραγματική απογραφή και αποτίμηση της αξίας του τελικού αποθέματος, όμως, δεν εμφανίζονται στην διάρκεια της χρήσεις οι εκάστοτε ποσότητες και οι κωδικοί των ειδών που διακινούνται. Αυτό διακόπτει – σπάει την «εφοδιαστική αλυσίδα», συνεπώς αυτή η λογιστική τεχνική δεν εφαρμόζεται και δεν περιλαμβάνεται στα νόμιμα λογιστικά συστήματα - προγράμματα των Η/Υ.
η) Θυμηθείτε ότι μετά το 1993 υποχρεώθηκαν οι Διαμεταφορείς, που έχουν στην κατοχή τους εμπορεύματα προερχόμενα από την ΕΕ, (των τρίτων χωρών παραδίδονταν στο τελωνείο), να τηρούν το θεωρημένο βιβλίο προσωρινής εναπόθεσης, (βλέπε άλλα σχόλια για το Cross Docking). Αυτό έγινε ακριβώς για να μην «σπάει» η αλυσίδα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, δηλαδή να μην λειτουργεί η συνέχιση του ελέγχου της ενδοκοινοτικής κτήσης…
Φυσικά σήμερα το «βιβλίο» έγινε ηλεκτρονικό και το παρουσιάζουν με καμάρι οι Διαμεταφορείς ότι, μπορούν να διαχειριστούν τα εμπορεύματα των πελατών τους, με την λεγόμενη «λήψη και διαβίβαση εντολών».
Προσοχή:
Θα διαπιστώσατε μέχρι τώρα ότι, μεταξύ άλλων λειτουργούν τουλάχιστον τέσσερις «εφοδιαστικές αλυσίδες», σε ότι αφορά στην καταγωγή ή στην προέλευση των αγαθών:
η1) Η «αλυσίδα» των εμπορευμάτων που υπάγονται σε τελωνειακές διαδικασίες
η2) Η «αλυσίδα» των ενδοκοινοτικών συναλλαγών,
η3) Η «αλυσίδα» των συναλλαγών μεταξύ ελληνικών επιχειρήσεων,
η4) Η «αλυσίδα» της ενδοεπιχειρησιακής κυκλοφορίας των αγαθών, όπως πχ μεταξύ των αποθηκών και των καταστημάτων μιας ελληνικής επιχείρησης σούπερ μάρκετ.
θ) Αν ανατρέξετε επίσης στην νέα COTIF, θα ενημερωθείτε ότι οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις υποχρεούνται στην έκδοση ηλεκτρονικής φορτωτικής CIM, αντίστοιχα και της φορτωτικής συνδυασμένων μεταφορών. Ο λόγος και εδώ είναι να μην «σπάει» - διακόπτεται αντίστοιχα η αλληλουχία των συμβάσεων, μεταξύ:
- των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων,
- των αποστολέων, των παραληπτών, των εντολέων,
- των φορολογικών αρχών,
και οι πληροφορίες που απορρέουν από αυτές και στην σιδηροδρομική μεταφορά. Η έντυπη έκδοση των φορτωτικών θα διέκοπτε την δυνατότητα ελέγχου των φορολογικών αρχών από απόσταση...
ι) Σημειώστε ότι η INTERCONTAINER, ως κοινοτικό όργανο είχε εισάγει το προβλεπόμενο στον τελωνειακό κώδικα 2454/93 «logistical system», «système logistique» και «logistisches System» και εξέδιδε ηλεκτρονικά το δελτίο παραδόσεως, παρέχοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα στον εντολέα - πελάτη, για την μηχανογραφική του εκτύπωση.
Είμαι υπερήφανος, που εκτός από την πρώτη συνδυασμένη μεταφορά στην Ελλάδα, που εκτέλεσα στο τέλος της δεκαετίας του 1970, εξέδωσα πρώτος στην χώρα μας στο τέλος της δεκαετίας του 90 αρχές του 2000 και το ηλεκτρονικό έγγραφο μεταφοράς. Συγκεκριμένα ύστερα από εκπαίδευση μου στα γραφεία της INTERCONTAINER στην Basel, εξέδιδα τα Δελτία Παραδόσεως και εισήγαγα στο «λογιστικό σύστημα» της INTERCONTAINER, σε επιταγή των ρυθμίσεων του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα 2454/1993, τις συνθέσεις των αμαξοστοιχιών, που αναχωρούσαν από την χώρα μας για το Sopron.
Επρόκειτο για μια απλή εκτελεστική εργασία, σε ιεραρχημένη σειρά, που δεν έπαυε όμως να σημαίνει την απαρχή της διαδικτυακής και διεπιχειρησιακής διαχείρισης των εμπορευμάτων και των μεταφορικών μέσων, με δυνατότητα ελέγχου των λογιστικών και των μεταφορικών καταχωρήσεων από απόσταση. Σταδιακά εφαρμόστηκε αυτή η αλλαγή και στις μεγάλες ελληνικές Μεταφορικές και Διαμεταφορικές επιχειρήσεις. Με τον νόμο 4302/14 τέθηκαν επιπλέον τα θεμέλια, για την λειτουργία και αμιγώς αποθηκευτικών επιχειρήσεων, οι οποίες υποχρεούνται να εισάγουν ή να μισθώσουν από τις εταιρείες πληροφορικής, ένα εγκεκριμένο «λογιστικό σύστημα».
Σχόλια για τον τρίτο ορισμό
Σε ότι αφορά στον ορισμό του Association for Operations Management του οργανισμού APICS, που κρίνεται μάλιστα στην εργασία του φοιτητή ως ο πιο ολοκληρωμένος(!),
δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι, γιατί έκρινα και το σύνολο της εργασίας ως ανούσιο και εξωπραγματικό.
Εγώ τις έννοιες:
*«δίκτυο εφοδιαστικής αλυσίδας είναι το γενικό δίκτυο»…, το αντιλαμβάνομαι ως τρέχα γύρευε, μάντεψε και κατάλαβε, τι είναι δηλαδή το «σκέτο» δίκτυο, το «γενικό» δίκτυο, το «ειδικό» δίκτυο, κοκ… Η ικανότητα του μεταφραστή κρίνεται, ως προς τον λόγο που επέλεξε μια αόριστη λέξη και όχι μια αντιπροσωπευτική και τεχνοκρατική.
- Πώς όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό, από την στιγμή που ο μεταφραστής δεν κατέχει την επιστήμη ΟΔΕ;
- Πώς όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό, από την στιγμή που ο μεταφραστής δεν μπορεί να διακρίνει την διαφορά της έννοιας «Μεταφορά» από την «Μεταφορές»;
- Πώς όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό, από την στιγμή που ο μεταφραστής δεν μπορεί να διακρίνει την διαφορά της κυκλοφορίας των αγαθών με ΦΔΧ ή με ΙΧ φορτηγό; κλπ…
Εγώ πχ όταν ανάφερα την λέξη «δίκτυο» στον όρο «μεταφορικό δίκτυο», το όρισα ως τον μεταφορικό άξονα, σε επιλεγμένα σημεία του οποίου παρέχονται επιπλέον και βοηθητικές υπηρεσίες μεταφοράς, πχ εκτελωνισμοί, αποστολές, παραλαβές, αποθηκεύσεις, μεταφορτώσεις, κλπ.
**Άντε μετά να καταλάβεις επιπλέον, τι είναι και «η μηχανική ροή μιας φυσικής διανομής πληροφοριών και ρευστού»!
Σίγουρα θα πρόκειται για προσπάθεια μιας κατά λέξη μετάφρασης, την έννοια της οποίας ούτε ο ίδιος ο μεταφραστής κατανοεί. Διερωτώμαι όμως, γιατί πρέπει να επιβάλλεται στους φοιτητές να ασπάζονται τα ακαταλαβίστικα της ξένης βιβλιογραφίας; Αυτό με αναγκάζει να κάνω την υπόθεση - διευκρίνηση:
Αν «ρευστό» είναι το κέρδος από την επιχειρηματική δράση, τότε υποθέτω ότι, ίσως το APICS να έχει κατά νου την οργάνωση ενός μεγάλου διεθνούς επιχειρηματικού ομίλου, η συνολική δράση του οποίου, όπως προανέφερα, συνιστά επίσης μια «εφοδιαστική αλυσίδα», δηλαδή ένα «σύστημα», δηλαδή μια «σχέση ενότητας και αλληλεξάρτησης».
Ο σωστός όρος βέβαια με βάση τις απόψεις μου είναι: Υπαγωγή από την μητέρα επιχείρηση, των επιχειρήσεων του ομίλου, σε ιεραρχημένη σειρά των δράσεων εκάστης. Ανάλογα το αντικείμενο της κάθε επιχείρησης οι δράσεις ενδεχόμενα να ανάγονται στην πρωτογενή παραγωγή, στην βιομηχανική, σε εμπορικές δραστηριότητες, στην παροχή υπηρεσιών,…
Το «ρευστό» όμως σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λογαριασμένο μέχρι την τελευταία δεκάρα και συνάγεται από την σύνταξη του ενοποιημένου ισολογισμού = consolidation des bilans. Πρόκειται για την λογιστική εργασία συγκέντρωσης και απεικόνισης των χρηματοοικονομικών μεγεθών και των αποτελεσμάτων χρήσης των επιχειρήσεων του ομίλου, στο λογιστήριο της μητέρας επιχείρησης.
Στην συνέχεια γίνεται απολογισμός των τεθέντων στόχων και των αποτελεσμάτων των δράσεων των εμπλεκομένων επιχειρήσεων του ομίλου. Τελικά αξιολογούνται τα οικονομικά μεγέθη, με βάση τα οποία σχεδιάζονται και προγραμματίζονται οι επόμενες δράσεις. Ταυτόχρονα γίνεται ανακατανομή εξουσιών και αρμοδιοτήτων των εμπλεκομένων επιχειρήσεων και των στελεχών τους, τα οποία θα αναλάβουν να υλοποιήσουν την επίτευξη των νέων τεθέντων τελικών σκοπών, από την διοίκηση του ομίλου.
Εγώ τονίζω ανέκαθεν ότι, ικανός επιστήμων είναι αυτός που αναλύει με απλό τρόπο δύσκολες και πολύπλοκες έννοιες. Η ανούσια και παπαγαλίστικη αναφορά στις απόψεις άλλων, δεν χαρακτηρίζουν τον επιστήμονα. Ο λόγος είναι ότι, η λέξη επιστήμη, (το θυμάμαι ακόμα από το νυκτερινό γυμνάσιο), είναι παράγωγο του ρήματος «επίσταμαι» που σημαίνει γνωρίζω καλώς.
Άρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ένας καθηγητής ΑΕΙ και οι φοιτητές του ως επιστήμονες, αν παπαγαλίζουν τις γνώσεις και τις απόψεις άλλων επιστημόνων! Σημασία έχει να ερευνούν και να προσθέτουν γνώση στην επιστήμη, και όχι να «παίζουν» με τις λέξεις ή να στολίζουν την βιβλιοθήκη τους με δεκάδες τόμους, με τις γνώσεις των ξένων ακαδημαϊκών!
Συμπέρασμα
- Δεδομένου ότι, η διπλωματική εργασία επιγράφεται ως «Βελτιστοποίηση της Εφοδιαστικής Αλυσίδας με στόχο την εξυπηρέτηση του πελάτη: γραμμικός προγραμματισμός και επίλυση με GAMS».
- Δεδομένου ότι η διπλωματική εργασία που αναφέρομαι αποτελείται στην συντριπτική πλειοψηφία των σελίδων που συντάχθηκε, από μαθηματικούς τύπους και πίνακες»,
- Δεδομένου επίσης ότι, η εργασία στηρίζεται σε εικονικά δεδομένα και ανεφάρμοστες λειτουργίες,...
...Εύκολα μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, θα μπορούσε κάλλιστα η εργασία αυτή να είχε ανατεθεί από μια φυσικομαθηματική σχολή, για μεταπτυχιακό στα ανώτερα μαθηματικά, παρά σε οικονομικό πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο μάλιστα της «Διοίκησης Logistics», όπως αναφέρει η ίδια η εργασία.
Μέχρι τώρα προσπαθούσα να κατανοήσω τι είναι το «Logistics Center». Στον προβληματισμό μου προστίθεται τώρα και η «Διοίκηση Logistics». Μπορώ όμως να συμπεράνω ότι, η ασάφεια που προκαλείται με την εισαγόμενη ορολογία, είχε σαν συνέπεια να τεθεί στον νόμο 4302/14 ο όρος «εφοδιαστική (Logistics)». Ο όρος μάλιστα ετέθη, γιατί, όπως δήλωσε μέλος της επιτροπής: «δεν ξέραμε τι να βάλουμε»!
Αυτό όμως είναι θλιβερό για τον τόπο, γιατί το χρέος της κάθε επιτροπής, αυτόν το σκοπό έχει: Να συγκεντρώνει την γνώση και την πείρα και να συντάσσει τα κείμενα με σαφήνεια, αντί να αναμασά ανεύθυνα, ότι άσχετο της σερβίρουν οι συντεχνίες.
Εγώ όμως διαβλέπω τι συμβαίνει:
Όλοι οι όροι έχουν σαν κοινό σημείο την λέξη «Logistics», με την αναφορά της οποίας, μετά το 1993, χρηματοδοτούνταν πλουσιοπάροχα όσοι την χρησιμοποιούσαν. Η ίδια η μεταπτυχιακή εργασία αναφέρει, …«επιδοτήθηκε από το πρόγραμμα Θαλής, (πρόταση Ασπασία), που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση»…
Με άλλα λόγια πρόκειται για μία ακόμα επιβεβαίωση των διαπιστώσεων μου ότι, στον βωμό της ανάλυσης θεωρητικών και ανούσιων όρων, όπως πχ «Logistics» ή {«εφοδιαστική» (αλυσίδα;)}, δαπανήθηκαν μετά το 1993 ποσά, τα οποία δεν ωφέλησαν στο παραμικρό την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας μας. Το γεγονός ότι, οι απόψεις μου αυτές γίνονται ευρύτερα αποδεκτές, είναι για εμένα πολύ ενθαρρυντικό, ενώ αντίθετα, για τους επικριτές μου, πρέπει να είναι έντονα ανησυχητικό.
Το κακό όμως είναι ότι, και η επιτροπή για την σύνταξη του Νομοσχεδίου «εφοδιαστική (Logistics)», δεν μπήκε στον κόπο να ερευνήσει σε βάθος την λειτουργία της αγοράς της μεταφοράς αξίας και φορτίου, και συμπορεύτηκε με τις ανούσιες και θεωρητικές προσεγγίσεις, αντί να περιγράψει και να ορίσει με σαφήνεια την έννοια «εφοδιαστική αλυσίδα» και το νομικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί, όπως μάλιστα της ζητήθηκε, από τον τότε υπουργό Χατζιδάκη.
Σε αυτήν την περίπτωση όμως, θα έπρεπε να δεχθεί η επιτροπή τις απόψεις, που είχα καταθέσει με τα σχόλια μου στην δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου, τώρα νόμος 4302/14. Το γεγονός αυτό θα την έφερνε αντιμέτωπη με τους ερασιτέχνες, περιστασιακούς και περιθωριακούς της μεταφοράς αξίας και φορτίου, που είχαν κάνει το ντου, στα κοινοτικά κονδύλια.
Θα έπρεπε δηλαδή η επιτροπή να τους αναγκάσει να ανασκευάσουν και να δικαιολογήσουν τις ασυναρτησίες και τις ανακρίβειες που ανέφεραν, προκειμένου να περιγράψουν τις μικροοικονομικές έννοιες λειτουργίας της αγοράς, που έχω κατά καιρούς ανακοινώσει, περιγράψει, και αιτιολογήσει, όπως πχ ενδεικτικά:
- «Λειτουργία του περιβάλλοντος της μεταφοράς αξίας και φορτίου».
- «Υπαγωγή των εμπλεκομένων σε ιεραρχημένη σειρά, με τελικό σκοπό να βρεθούν τα αγαθά από την παραγωγή στην κατανάλωση».
- «Σύμβαση πώλησης», «σύμβαση έργου», «κυκλοφορία αγαθών με ΙΧ φορτηγά»... κλπ.
Με την αναφορά από τους τεχνικούς στους ξένους συγγραφείς, απλώς δικαιολογούσαν την άγνοια τους στα θέματα οργάνωσης και διοίκησης των επιχειρήσεων και στην λειτουργία της ελληνικής αγοράς της μεταφοράς αξίας και φορτίου. Ταυτόχρονα περιθωριοποιούσαν, καπέλωναν και αποξένωναν τις αντίθετες απόψεις, εγκλωβίζοντας την πολιτεία και τις διάφορες επιτροπές, με τις ανούσιες, άσχετες και ανεφάρμοστες απόψεις τους.
Με τον τρόπο αυτό όμως δεν υπήρξε και δεν υπάρχει περίπτωση να σημειωθεί ανάπτυξη στην χώρα μας, από την στιγμή που οι μελέτες και οι διατριβές ανατίθενται κατά παραγγελία και συντάσσονται ανεύθυνα, απλά και μόνο για να απορροφηθούν κονδύλια. Κρίμα…
www.kakatsakis.eu Περιστέρι 18.2.2016
